Leden
eerste (solo) vlucht van een jeugdlid
Het was
zaterdag, het laatste vliegweekend, en daarmee ook meteen de laatste
vliegdag voor mij. Ik stapte in de auto om naar het veld te gaan. Toch
met een beetje moed in de schoenen van vorige week. Een week geleden
gingen mijn landingen namelijk barslecht, wat toch een beetje mijn
zelfvertrouwen had aangetast. Collega vlieger Bernard had ik nog wel
eens horen zeggen dat de meeste leerlingen vlak vóór hun solo nog een
dip kregen, maar nee, ik geloofde niet dat dat ook voor mij gelde.
Toen alles eenmaal vliegklaar was raapte ik mijn moed bijeen en stapte
in de ka-7 samen met instructeur Martin. Wonderbaarlijk genoeg ging het
helemaal niet zo slecht als vorige week! Uiteraard ging het niet
perfect, maar mijn zelfvertrouwen begon weer een beetje terug te komen.
Een uurtje later kon ik mijn tweede vlucht maken, dit keer met
instructeur Rob. Toen ik bovenin terug wou naar mijn aanknopingspunt
besloot in helaas de bocht verkeerdom te maken, waardoor ik wat te laag
bij mijn aanknopingspunt aankwam. Weer met een deukje in mijn
zelfvertrouwen zette ik het vliegtuig aan de grond. Blijkbaar vond Rob
het toch zo slecht nog niet gaan, want in mijn derde vlucht van de dag
gaf Rob me een kabelbreuk oefening! Uiteraard wist iedereen – behalve ik
– ervan. Toen ik halverwege de start een knal hoorde, hoefde ik niet na
te denken maar prikte gelijk bij. Met een gemeen gegniffel van achter me
vloog ik terug naar mijn circuit. Pas toen ik geland was dacht ik even
na over wat ik nou had gedaan. Ik had er niet bij na hoeven te denken,
maar het ging als een reflex. Toen ik dat besefte werd ik toch wel weer
een beetje vrolijk. Toch moest ik nog een vierde vluchtje maken, dit
keer met Co. Ik was helemaal voorbereid op nog een eventuele tweede
kabelbreuk oefening, maar deze bleef uit. Dit vluchtje ging goed, maar
ik kreeg nog niet de magische woorden te horen dat ik solo mocht. Toen
ik met mijn vader mijn vluchten aan het bespreken was, kwam Rob alweer
naar me toe. Ik mocht weer instappen in de ka-7, voor de vijfde keer die
dag. Toen Rob me zei dat ik mijn kap dicht mocht doen, terwijl hij zelf
nog naast me stond, snapte ik hem pas. Ik ging solo! Mijn eerste solo op
mijn vertrouwde leskist, dat geeft toch wel een veilig gevoel. Iedereen
werd aan de grond gehouden om luchtpiraat Annemieke de ruimte te geven.
Toen ik ontkoppelde van de kabel realiseerde me dat ik voor de eerste
keer in mijn eentje in de lucht zat. Yihaa! Na een paar bochten kon ik
helaas alweer terug naar mijn aanknopingspunt. Een beetje zenuwachtig
bekeek ik de situatie. Toen ik eenmaal – op grote hoogte – over de bomen
vloog om te landen, was er dus écht geen weg meer terug. Ik moest hem nu
echt zelf landen. Uiteraard was mijn landing nog niet super, maar wat
wil je dan. Ik had het vliegtuig op de grond gezet, en hij kon nog
hergebruikt worden! Prima dus voor een eerste solo! De familie kwam me
al uit het veld halen op de tractor en met een bosje bloemen. Terug op
de startplaats kreeg ik nóg een boeketje, nu namens de hele club, met
bijbehorende felicitaties. Na verslag gedaan te hebben aan Rob, vertelde
hij me dat ik dit keer plaats mocht nemen in de ka-8! Wauw, de eerste
keer op een eenzitter die heel anders vliegt! Ik wist dat deze een stuk
lichter was dus ik had de knuppel in de start flink gedrukt, wat tot een
goed resultaat leidde. Mijn landing had een bunny hopje, maar dat is
logisch als je gewend bent een ka-7 te vliegen. Met een big smile stapte
ik uit nadat ik geland was, om het goede nieuws te krijgen dat ik de
ka-8 nóg een keer mee mocht nemen. Maar al te graag ging ik nog even
naar boven. Nu met wat meer rust om om me heen te kijken. De landing
ging al iets beter als de vorige, maar nog steeds een klein bunny hopje.
Toen ik terugkwam liep het vliegbedrijf al op zijn eind. Het laatste
ka-8 vluchtje van de dag schonk ik aan mijn vader, ik had ten slotte de
hele dag gevlogen en hij nog geen een keer.
Maar wat een verwennerij toch! Ik heb de héle dag kunnen vliegen, en
bijna niets hoeven te doen aan het vliegbedrijf. Met grote dank aan
iedereen die dat voor me mogelijk heeft gemaakt, en een supergevoel op
zak, heb ik ’s avonds in de kantine nog aan de bel gehangen, een rondje
van mij!
Hoe het is om te leren vliegen door: Tano van der Heijden (jeugdlid)
Nou het begon als veel komen kijken naar het vliegen en later toen mocht
ik lid worden van ACN. De eerst keer als je gaat vliegen was nog bestwel
spanend maar naar een paar keer raak je er aan gewend en wordt het als
maar leuker om te leren vliegen moet je wel wat geduld hebben want je
kan niet altijd als eerste mee omhoog en het duurt lang voordat je alles
onder de knie hebt. Maar elke keer leer je weer een beetje en kan je
tegen je ouders zeggen: ik kan nu ook al landen of opstijgen enz. dus
als je nog te jong bent om solo te mogen vliegen zoals ik ( je moet
minimaal 14 zijn om solo te mogen vliegen) dan is het heel leuk als
instructeurs zeggen je mocht solo van mij vliegen als je je leeftijd
had. Dus is het gewoon nog vliegen met instructeur tot je 14 wordt
geloof maar je gaat aftellen tot je 14 wordt.